H «ΚΡΙΣΗ» στη ζωή των παιδιών μας

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, τα πάντα ανατρέπονται από τη μία στιγμή στην άλλη απρόβλεπτα και απροειδοποίητα. Η ΚΡΙΣΗ από «εξωτερική» γίνεται αναπόφευκτα και «εσωτερική», καθώς καλούμαστε να διαχειριστούμε τις πολλές απαιτήσεις της καθημερινότητας υπό το στενό και ασφυκτικό πλαίσιο έντονου ΑΓΧΟΥΣ επιβίωσης. Αυτό το άγχος αγγίζει και τα παιδιά μας, όσο κι αν προσπαθούμε ως γονείς να τα προστατεύσουμε.

Ο τρόπος με τον οποίο κάθε παιδί βιώνει και εκφράζει το άγχος του εξαρτάται από την ηλικία, το αναπτυξιακό στάδιο και τα ιδιαίτερα ψυχικά χαρακτηριστικά του. Συνήθεις μορφές που παίρνει το άγχος στα παιδιά είναι: απότομες αλλαγές στη διάθεση, εναλλαγές στην κινητικότητα, δυσκολίες στον ύπνο, επιθετικότητα, ψυχοσωματικά συμπτώματα (π.χ. πονοκέφαλοι), δυσκολίες προσαρμογής στο σχολείο (πτώση της επίδοσης, συγκρούσεις με συνομηλίκους, απομόνωση, ατίθαση κι εριστική συμπεριφορά, ψέμματα, αίσθηση ανεπάρκειας στη σχέση με τους συνομηλίκους, διάσπαση της προσοχής κ.α).

Συχνά οι γονείς, αποφεύγουν ή δυσκολεύονται να μιλήσουν ανοιχτά στα παιδιά για τις επιπτώσεις της κρίσης στη δική τους οικογένεια… Είναι σημαντικό οι γονείς να γνωρίζουν ότι:

ü Χρειάζεται να μιλάμε με αμεσότητα και ειλικρίνεια στα παιδιά μας, με λόγια απλά και κατανοητά σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, ώστε να μην πάρουν απειλητικές διαστάσεις στη φαντασία τους.

ü Σε στιγμές μεγάλης έντασης καλό είναι να αποφεύγουμε τις άγονες αντιπαραθέσεις και να αναζητούμε τρόπους αποσυμπίεσης και εκτόνωσης.

ü Χρειάζεται να θέτουμε σαφείς και συγκεκριμένους κανόνες και όρια. Τα παιδιά χρειάζονται ξεκάθαρα όρια για να αισθανθούν προστατευμένα. Ένα παιδί χωρίς όρια μπερδεύεται, αποσυντονίζεται, νιώθει φόβο και ανασφάλεια.

ü Είναι ιδιαίτερα βοηθητικό για τα παιδιά να έχουν τάξη και πρόγραμμα στην καθημερινότητά τους, συγκεκριμένες ώρες για τις σχολικές τους εργασίες, τα γεύματα, την ψυχαγωγία, το παιχνίδι και τον ύπνο. Μια τέτοια ρουτίνα τους δημιουργεί ένα αίσθημα σταθερότητας και ασφάλειας.

ü Αν ένα παιδί παρουσιάζει έντονη ανησυχία και άγχος που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε και να ανακουφίσουμε ή αν εμφανίζει μια συμπεριφορά ιδιαίτερα έντονη, επαναλαμβανόμενη, ασυνήθιστη, καλό είναι να ζητείται η συμβουλή κάποιου ειδικού.

Κάθε παιδί χρειάζεται ένα ασφαλές πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπορέσει να αναπτύξει το δυναμικό του. Έχει ανάγκη να νιώθει ότι ο κόσμος του είναι στέρεος και ασφαλής, να αντιλαμβάνεται ότι οι γονείς και οι άνθρωποι που το φροντίζουν είναι ικανοί να το προστατεύσουν, να αναλάβουν την ευθύνη για τη ζωή του, να το εμπεριέξουν. Να αντέξουν, δηλαδή, το κλάμα, τη γκρίνια, την επιθετικότητά του και να τα νοηματοδοτήσουν. Να κρατήσουν το παιδί ψυχικά, καθησυχάζοντας τους φόβους, τα άγχη και τις ανησυχίες του.